Մենք գալիս ենք...

Մենք գալիս ենք ոչ թե իշխանության լեզվով, այլ՝ մարդու ձայնով։ Մենք գալիս ենք այնտեղից, որտեղ լռությունը տարիներ շարունակ ծածկել է ցավը, որտեղ վախը սովորեցրել է հնազանդվել, իսկ անարդարությունը ներկայացվել է որպես անխուսափելի ճակատագիր։ Բայց մենք հրաժարվում ենք հավատալ, որ մարդը ծնվում է վախի համար։ Մենք հավատում ենք, որ յուրաքանչյուր մարդ աշխարհ է, արժանապատվություն է, պատմություն է, և ոչ ոք իրավունք չունի խլելու նրա ձայնը, ազատությունը, կամ հույսը։ Մենք ընտրում ենք արդարությունը՝ ոչ որպես վրեժ, այլ որպես վերականգնում։ Մենք ընտրում ենք ճշմարտությունը՝ նույնիսկ երբ այն անհարմար է։ Մենք ընտրում ենք համերաշխությունը՝ նույնիսկ երբ մեզ բաժանում են սահմանները, կարծիքները կամ վերքերը։ Մենք չենք լռելու, երբ կնոջ ճիչը փակվում է պատերի մեջ։ Մենք չենք շրջվելու, երբ երեխան զրկվում է անվտանգությունից։ Մենք չենք հարմարվելու, երբ ատելությունը ներկայացվում է որպես հայրենասիրություն, իսկ խտրականությունը՝ որպես ավանդույթ։ Մենք հավատում ենք, որ խաղաղությունը սկսվում է հարգանքից, ազատությունը՝ պատասխանատվությունից, իսկ ժողովրդավարությունը՝ մարդու նկատմամբ վստահությունից։ Մենք ուզում ենք հասարակություն, որտեղ օրենքը ծառայում է մարդուն, ոչ թե մարդը՝ օրենքին։ Որտեղ ուժը չափվում է ոչ թե վախ ներշնչելու, այլ պաշտպանելու կարողությամբ։ Որտեղ տարբեր լինելը չի նշանակում օտար լինել։ Որտեղ ոչ ոք չի մնում մենակ իր ցավի, պայքարի կամ իրավունքների համար։ Մենք գիտենք, որ արդարությունը չի ծնվում միայն դատարաններում։ Այն ծնվում է ընտանիքներում, դպրոցներում, համայնքներում, փողոցներում, հանրային խոսքում և յուրաքանչյուր մարդու ընտրության մեջ։ Արդարության նոր մշակույթը մեծ գաղափար չէ միայն։ Այն ամենօրյա գործողություն է։ Այն սկսվում է այն պահին, երբ մենք ընտրում ենք չհարմարվել անարդարությանը։ Երբ մենք ընտրում ենք տեսնել մարդուն։ Լսել մարդուն։ Պաշտպանել մարդուն։ Եվ այդ պահին սկսվում է ոչ միայն փոփոխությունը։ Սկսվում է նոր մշակույթը։ Արդարության մշակույթը։